Archief van Contemporary

11 juni 2017

Op mijn schouders – Jennifer Niven

Ik ben niet gemeen, maar ik ga wel iets gemeens doen. Je zult me er vast om haten, en je bent denk ik niet de enige, maar toch ga ik het doen. Het klinkt misschien als een excuus, maar ik lijd aan prosopagnosie, ook wel gezichtsblindheid genoemd. Dat betekent dat ik geen gezichten herken, zelfs niet die van de mensen van wie ik houd. Zelfs niet dat van mijn moeder. Of dat van mezelf. Stel je eens voor dat je …

9 juni 2017

Oog om oog – Buddy Tegenbosch

Ik ben niet dik, niet dun, niet lang, niet klein. Ik heb geen knalrood haar, draag geen opvallende kleding en praat niet keihard. Ik ben geen nerd, geen skater en ik ben niet alternatief. Ik ben een meter tachtig, heb donkerblond haar en blauwe ogen. Ik zou het midden van mainstream kunnen zijn. Een grijze muis. Ik been geen grijze muis. Ze zien mij. Altijd. Ik ga je vertellen wat er is gebeurd. Niet omdat ik hoop dat je me …

7 juni 2017

Donker Blauwe Woorden – Cath Crowley

Het is middernacht en ik doe mijn ogen open bij het geluid van de oceaan en de ademhaling van mijn broer. Het is tien maanden geleden dat Cal verdronk, maar de dromen blijven komen. In de dromen ben ik vol vertrouwen, vloeibaar als de zee zelf. Ik haal onder water adem en heb geen last van het zout in mijn geopende ogen. Onder me zie ik vissen, een hele school bewegende maantjes met zilveren buikjes. Cal komt erbij, klaar om …

1 juni 2017

Ik zie je tussen de wolken – Maren Stoffels

‘Dit moet stoppen, Lauren.’ Het doosje met tissues dat tussen Loes en mij in stond, irriteerde me. Alsof ik hier ooit zou huilen. ‘De leraren hebben allemaal aangegeven dat je niet goed meedoet in de lessen.’ Allemaal. Ze werden allemaal gek van me. Ik wist dat het slecht ging, dat ik vaak met andere dingen bezig was dan met de lesstof, maar dat de docenten bij Loes kwamen klagen was nieuw. ‘Wat vind je daar zelf van?’ vroeg de schoolpsychologe. …

8 april 2017

The Look – Sophia Bennett

‘Improviseren: instrumentele voordracht bedenken terwijl die op hetzelfde moment ten gehore wordt gebracht.’ Zo luidt de officiële beschrijving in het woordenboek. Voor we vanmorgen de deur uit gingen, had ik dit nog even nagekeken op de computer van pap, terwijl ik zat te wachten op Ava. Die probeerde zich te herinneren waar ze haar fluitkoffer had gelaten. Maar er stond nog een tweede betekenis onder: ‘Improviseren: zonder veel voorbereiding iets zo goed mogelijk doen.’ Die laatste betekenis is helemaal van …

7 maart 2017

Did I mention I need you? – Estelle Maskame

Driehonderdnegenenvijftig dagen. Zo lang heb ik hierop gewacht. Zoveel dagen heb ik afgeteld. Het is driehonderdnegenvijftig dagen geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien. Gucci krabt aan mijn been als ik tegen mijn koffer geleund, op van de spanning, door het raam van de woonkamer naar buiten kijk. Het is bijna zes uur ’s ochtends, en buiten is de zon net op. Ik zag hem twintig minuten geleden in het donker opkomen, en het viel me op hoe mooi de laan …

28 februari 2017

Wat jij niet ziet – Erik Lindstrom

Mijn wekker gaat af, ik geef er een klap op en druk tegelijk op de spraakknop. ‘Vijf uur vijfenvijftig,’ zegt Stephen Hawking. Voor de zekerheid, zoals altijd. Ik schuif het raam open en steek mijn hand naar buiten. Koel en mistig, maar niet te nat. Waarschijnlijk bewolkt. Ik schiet gedachteloos mijn kleren aan – sportbeha, hemdje, korte broek, hardloopschoenen – want al mijn sportkleding is toch zwart. Behalve mijn sjaals. Ik laat mijn vingers erover glijden, voel aan de plastic labeltjes, …

14 februari 2017

Vuurvliegjes – Gayle Forman

Het zou eigenlijk een uitstapje naar de Grand Canyon worden; iets waar ik totaal geen trek in had. Hartje zomer was het in de woestijn wel duizend graden – dat overleefde ik niet… zeker niet na twee dagen in de auto met pap en Stiefmonster. Het enige wat die laatste altijd doet, is mij de les lezen – over alles. Over mijn haar: tomaatrood met zwarte strepen of zwart met tomaatrode strepen, het is maar hoe je het bekijkt. Over …

24 januari 2017

Liefdesbrieven aan de sterren – Ava Dellaira

Lieve Kurt Cobain,
Mevrouw Buster gaf ons vandaag bij Engels onze eerste opdracht: een brief schrijven aan iemand die dood is. Alsof die brief bij jou aan zou komen in de hemel, of op het postkantoor voor geesten. Waarschijnlijk bedoelde ze dat we moesten schrijven aan iemand als een vroegere president of zo, maar ik heb iemand nodig om mee te praten. Dat zou ik niet met een president kunnen, maar wel met jou. Kon je me maar vertellen waar je …

4 januari 2017

Tot je weer ademen kunt – Jessica Winter

Ze zeggen dat je meerdere rouwfasen moet doorlopen als je een geliefd persoon hebt verloren. Dat is normaal en de duur van deze fasen kan verschillen. Er bestaan veel theorieën over hoeveel fasen het werkelijk zijn, maar volgens experts zijn het er vier tot zeven. Dit zijn mijn vijf fasen: shock, woede, depressie, regressie en aanpassing. Je hebt geen idee hoe vaak ze tegen me hebben gezegd dat je dood was en me hun medeleven betoonden, zodat ik jouw dood …