Archief van Historisch

19 juli 2016

Als je het licht niet kunt zien – Anthony Doerr

Het is al bijna donker als ze uit de lucht komen vallen. De wind drijft ze voort over de stadswallen, ze dwarrelen over de daken, fladderen door de openingen tussen de huizen. Hele straten wervelen ermee vol, het wit steekt af tegen de kinderkopjes. DRINGEND BERICHT AAN DE INWONERS VAN DEZE STAD, staat erop. VERTREK ONMIDDELLIJK NAAR OPEN LAND.

6 april 2016

Nachtblauw – Simone van der Vlugt

De Rijp, maart 1654. Een week na de begrafenis voel ik nog steeds voornamelijk opluchting. Ik weet dat het niet goed te praten is, dat ik zou moeten rouwen, maar dat is onmogelijk. Met mijn armen over elkaar geslagen kijk ik door het openstaande bovenste gedeelte van de deur naar buiten, naar de weilanden en akkers die de boerderij omringen, maar mijn blik is naar binnen gekeerd. Het had natuurlijk nooit zover mogen komen. Achteraf gezien begrijp ik niet wat …

5 april 2016

De jongen op de berg – John Boyne

Hoewel de vader van Pierrot Fischer niet was omgekomen in de Grote Oorlog, heeft zijn moeder altijd volgehouden dat die oorlog wel zijn dood werd. Pierrot was niet de enige zevenjarige in Parijs die maar één ouder had. De jongen die voor hem zat in de les had zijn moeder niet meer gezien sinds ze er vier jaar geleden vandoor was gegaan met een verkoper van encyclopedieën, terwijl de pestkop van de klas, die Pierrot “Le Petit” noemde omdat hij …

15 maart 2016

Veronique – Michelle Visser

Véronique staat op een open plek in het bos, de zon tekent haar langgerekte lichaamscontouren voor haar op de grond. Ze kijkt naar de grote kastanjeboom die half in de zon en half in donkere schaduwen staat. Op deze plek is vorig jaar haar vader verongelukt. Ze was er niet bij, gelukkig niet, maar heeft het verhaal uit de monden van haar vaders wit weggetrokken vrienden gehoord. ‘A… Alexander, hij is…’ Meer dan wat gestamel kregen de mannen aanvankelijk niet …

25 november 2015

Kate Howard: Bloedlijn – Joyce Pool

13 februari 1542 Met opgetrokken schouders, al mijn spieren stijf van spanning, sta ik in de torenkamer die sinds gistermiddag mijn gevangenis is. Door het venster staar ik naar de grijze februarilucht. Er lijkt iets van neerslag uit te vallen. Natte sneeuw misschien. of regen, tranen van hemelse heiligen… Ik wil niet dichter naar het raam toe. Niets zien van het vreselijke  dat plaatsvindt. Helemaal niets. Ook niets horen. Maar ik heb niets te willen: het opgewonden geschreeuw en ge-oreer …

26 oktober 2015

Zigeunergebroed – Pat van Beirs

Gent, 13 maart 1812. Jawel, ik ben zigeunergebroed. Ik heb zwart haar en felle, donkere ogen, maar voor de rest ben ik begiftigd met de fijne gelaatstrekken van mijn vader. Ik heb wel zigeunerbloed in mijn aderen en dat voedt een wild, woest leeuwinnenhart, waar ik trots op ben. Niet voor niets heet ik immers Romanie, dochter van Giralda, een Romamoeder die vandaag op de Vrijdagmarkt in Gent met de guillotine wordt terechtgesteld nadat ze net een week geleden in …

1 oktober 2015

Familiegeheim – Caja Cazemier & Martine Letterie

Is dit normaal? Komen er niet meer mensen? Verbaasd kijkt Eva naar het kleine groepje dat de familie moet voorstellen. Een van die zes familieleden is haar nichtje. Ze heeft een nichtje van haar leeftijd! Uit het niets is Annefloor tevoorschijn gestapt. Nee, dat is niet waar natuurlijk, ze kwam uit het hotel. Ze hebben het thuis nooit over de familie van haar moeder, ze was zelfs vergeten of het kind van mama’s zus een jongen of een meisje was. …

8 september 2015

Spion van het Vaticaan – Piet Kuijper

Zwitserland, 1 maart 1944. ‘Je kunt wel zien dat de lentemaand begonnen is!’ roept Werner. Hij is de jongste van de werkploeg die vanochtend bezig is geweest met het sneeuwvrij maken van de betonnen start- en landingsbaan. Met de anderen kijkt hij tevreden naar het resultaat van hun werk. Roken is op deze plaats natuurlijk ten strengste verboden, maar enkelen draaien stiekem alvast hun shagje. ‘Je hebt absoluut gelijk, baby,’ lacht zijn buurman. ‘Ik herinner me nog goed hoe het …

26 augustus 2015

Kathelijne van Kenau – Lydia Rood

10 december 1572 – Ik tril nog. Ik wrijf mijn handen over elkaar. ze lijken te kleven, alsof er nog bloed aan zit. Zweet prikt in mijn wenkbrauwen. Ik heb het gedaan. Ik heb het écht gedaan. Het is meer dan alleen maar een nachtmerrie, het is ook echt. Zo ging het in mijn droom: Mijn zusje keek me recht aan, over de mensenmenigte heen, hoog op haar brandstapel. Ze leek niet bang meer, ze was de angst voorbij. Voelde …