Archief van Young Adult

11 juni 2017

Op mijn schouders – Jennifer Niven

Ik ben niet gemeen, maar ik ga wel iets gemeens doen. Je zult me er vast om haten, en je bent denk ik niet de enige, maar toch ga ik het doen. Het klinkt misschien als een excuus, maar ik lijd aan prosopagnosie, ook wel gezichtsblindheid genoemd. Dat betekent dat ik geen gezichten herken, zelfs niet die van de mensen van wie ik houd. Zelfs niet dat van mijn moeder. Of dat van mezelf. Stel je eens voor dat je …

9 juni 2017

Oog om oog – Buddy Tegenbosch

Ik ben niet dik, niet dun, niet lang, niet klein. Ik heb geen knalrood haar, draag geen opvallende kleding en praat niet keihard. Ik ben geen nerd, geen skater en ik ben niet alternatief. Ik ben een meter tachtig, heb donkerblond haar en blauwe ogen. Ik zou het midden van mainstream kunnen zijn. Een grijze muis. Ik been geen grijze muis. Ze zien mij. Altijd. Ik ga je vertellen wat er is gebeurd. Niet omdat ik hoop dat je me …

7 juni 2017

Donker Blauwe Woorden – Cath Crowley

Het is middernacht en ik doe mijn ogen open bij het geluid van de oceaan en de ademhaling van mijn broer. Het is tien maanden geleden dat Cal verdronk, maar de dromen blijven komen. In de dromen ben ik vol vertrouwen, vloeibaar als de zee zelf. Ik haal onder water adem en heb geen last van het zout in mijn geopende ogen. Onder me zie ik vissen, een hele school bewegende maantjes met zilveren buikjes. Cal komt erbij, klaar om …

1 juni 2017

Ik zie je tussen de wolken – Maren Stoffels

‘Dit moet stoppen, Lauren.’ Het doosje met tissues dat tussen Loes en mij in stond, irriteerde me. Alsof ik hier ooit zou huilen. ‘De leraren hebben allemaal aangegeven dat je niet goed meedoet in de lessen.’ Allemaal. Ze werden allemaal gek van me. Ik wist dat het slecht ging, dat ik vaak met andere dingen bezig was dan met de lesstof, maar dat de docenten bij Loes kwamen klagen was nieuw. ‘Wat vind je daar zelf van?’ vroeg de schoolpsychologe. …

15 april 2017

De glazen troon – Sarah J. Maas

Na een jaar van dwangarbeid in de zoutmijnen van Endovier was Celaena Sardothien eraan gewend dat ze overal in ketenen en onder dreiging van een zwaard naartoe werd begeleid. De meesten van de duizenden slaven in Endovier werden zo behandeld; hoewel er bij Celaena altijd nog eens zes extra wachters van en naar de mijnen meeliepen. Dat verwachtte de beruchtste sluipmoordenaar van Adarlan inmiddels wel. Maar vandaag was er ook een man in een zwarte mantel met kap bij. Hij …

11 april 2017

Op de rand van het niets – Corinne Duyvis

De eerste keer dat mijn toekomst verdween was op 19 juli 2034. Een halfuur nadat ik van plan was geweest om te vertrekken was ik nog steeds in dierenasiel het Tussenstation. De kater die een maand geleden was binnengebracht had het eindelijk aangedurfd om op mijn schoot te kruipen en ik wilde hem niet afschrikken. Mam zou het eten niet klaar hebben, en ook Iris was vast nog niet thuis, dus het maakte niet uit hoe laat ik wegging. Voorzichtig …

8 april 2017

The Look – Sophia Bennett

‘Improviseren: instrumentele voordracht bedenken terwijl die op hetzelfde moment ten gehore wordt gebracht.’ Zo luidt de officiële beschrijving in het woordenboek. Voor we vanmorgen de deur uit gingen, had ik dit nog even nagekeken op de computer van pap, terwijl ik zat te wachten op Ava. Die probeerde zich te herinneren waar ze haar fluitkoffer had gelaten. Maar er stond nog een tweede betekenis onder: ‘Improviseren: zonder veel voorbereiding iets zo goed mogelijk doen.’ Die laatste betekenis is helemaal van …

21 maart 2017

Opgesloten – Amy Ewing

Ik ben Raven Stirling. Ik word niet hun eigendom. ‘Nummer 191,’ roept de regimenter. ‘Nummer 191.’ Het meisje dat na mij binnen is gekomen wankelt naar de deur. Ik kan haar niet kwalijk nemen dat ze wat onhandig loopt: het lijkt wel of ze een kroonluchter op haar hoofd heeft. Violet knijpt zo hard in mijn hand dat haar nagels waarschijnlijk afdrukken achterlaten. Ik ben de volgende, maar ik laat haar niet merken hoe gespannen ik ben. Zij is al bang genoeg …

18 maart 2017

Siren – Kiera Cass

Het is apart wat je meeneemt in je hoofd, wat je onthoudt, wanneer alles ophoudt. Ik zie nog steeds de lambrisering tegen de muren van onze luxe hut voor me en weet nog precies hoe dik en zacht het tapijt was. Ik herinner me de geur van zout water die in de lucht hing en aan mijn huid bleef kleven, en het gelach van mijn broers in de aangrenzende hut, alsof de storm een spannend avontuur was in plaats van …

7 maart 2017

Did I mention I need you? – Estelle Maskame

Driehonderdnegenenvijftig dagen. Zo lang heb ik hierop gewacht. Zoveel dagen heb ik afgeteld. Het is driehonderdnegenvijftig dagen geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien. Gucci krabt aan mijn been als ik tegen mijn koffer geleund, op van de spanning, door het raam van de woonkamer naar buiten kijk. Het is bijna zes uur ’s ochtends, en buiten is de zon net op. Ik zag hem twintig minuten geleden in het donker opkomen, en het viel me op hoe mooi de laan …