Niet te filmen! – Sophie Kinsella

onder Contemporary, Young Adult met 2 reacties op 18 augustus 2015

9200000040653395O mijn god, mam is krankzinnig geworden. Niet gewoon mam-krankzinnig. Echt krankzinnig. Gewoon mam-krankzinnig: mam zegt: ‘Laten we allemaal dat geweldige glutenvrije dieet uit de Daily Mail gaan volgen!’ Mam koopt drie glutenvrije broden. Dat brood is zo goor dat we het niet door onze keel kunnen krijgen. We gaan in staking, mam verstopt haar broodjes in een bloembed en een week later eten we niet meer glutenvrij. Dat is gewoon mam-krankzinnig. Maar dit is echt krankzinnig.

Eerste indruk

Ik heb nog nooit een boek gelezen van Sophie Kinsella, tenzij je de eerste 50 bladzijden van het eerste Shopaholic!-boek meetelt. Maar dat komt doordat ze chicklits schrijft: ik lees geen chicklits. Maar toen dit boek werd aangekondigd, leek het me toch eigenlijk wel meteen erg leuk: een verhaal over een meisje met psychische klachten, dat is weer eens een compleet andere insteek voor een young adult-roman. En die insteek is GOUD waard, want man, wat heb ik genoten van dit boek!

Waar het over gaat

Audrey is veertien en aan huis gebonden omdat ze aan hevige pesterijen op school een sociale angststoornis heeft overgehouden. Ze vult haar dagen met televisie kijken en naar therapie gaan bij dokter Sarah, terwijl er thuis van alles aan de hand is. Haar moeder volgt de ene na de andere Daily Mail-trend en doet er alles aan om Audreys broer Frank te laten ophouden met gamen, omdat ze ervan overtuigd is dat hij gamesverslaafd is. Audreys jongere broertje Felix ontdekt vol enthousiasme de wereld en hun vader doet een poging zijn vroegere muziekcarrière weer op te pakken. En dan ontmoet Audrey Linus, een vriend en gamemaatje van Frank.  En door die ontmoeting krijgt ze een terugval.

Van dokter Sarah krijgt Audrey de opdracht om haar dagelijks leven te filmen in een poging gewend te raken aan aandacht en oogcontact. Ze besluit er een documentaire van te maken over haar huisgenoten, maar Linus eist veel van haar aandacht op…

Niet te filmen

Wat ik ervan vond

Allereerst: ik vind de vormgeving van dit boek zo leuk. Het ligt zo fijn in de hand, het is niet te dik of te dun en de kleurtjes zijn leuk. Het heeft iets frissigs en jeugdigs en dat vind ik leuk. Maar natuurlijk is de vormgeving niet alles wat leuk is: dit is gewoon altogether een ontzettend leuk boek. Vanaf de eerste bladzijde is het enorm meeslepend en wil je meer, meer, meer: doordat het midden in het verhaal begint, word je meteen meegesleurd door de stroom van het verhaal en gedurende het hele boek wil je constant weten hoe het verder gaat. Voorspelbaar is het maar een heel klein beetje, voor het grootste deel is alles gewoon heel oprecht alsof het zo zou kunnen gebeuren en zitten de verrassingen in alle hoeken van het verhaal. Sophie Kinsella vermaakt je van het eerste tot het laatste woord!

Niet te filmen is grappig. Niet gewoon zomaar grappig met een vleugje humor hier en daar, nee: het is hilarisch. Vooral in het begin zitten er onwijs veel slappe lach-momenten in het verhaal (de doven voorlezen!) en het blijft steeds heerlijk luchtig en humoristisch hoewel het in de tweede helft wel serieuzer van sfeer en toon is. Hierdoor is het gewoon een heerlijk ontspannend en vermakelijk boek. De hoofdpersoon is bovendien enorm verfrissend: ik heb nooit eerder een young adult-roman gelezen waarin de hoofdpersoon psychische problemen had of waarin alles er zo verknipt en toch zo echt aan toe ging: de onbenullige schattigheid van Felix, de droge humor van dokter Sarah, de bizarre ideeën van Audreys moeder, de momenten die ze filmt zonder medeweten van haar huisgenoten… en dan hebben we het nog niet over de uniek-persoonlijke schrijfstijl die helemaal in het teken staat van Audreys zelfreflectie. Dit alles maakt het boek ijzersterk en heerlijk vermakelijk tegelijkertijd.

Toch is Niet te filmen meer dan een vermakelijk en grappig boek. Sophie Kinsella heeft voor een gewaagd thema gekozen en dat erg goed uit de verf laten komen: het is aangrijpend en vooral inzichtelijk hoe ze Audreys stoornis en haar worstelingen hiermee beschrijft. Hier zitten echter ook wel wat haken en ogen aan: het is mooi om te zien wat voor groei Audrey doormaakt, maar het is de vraag of het helemaal realistisch is dat een jongen zoveel invloed heeft op een psychische stoornis – het is zelfs een beetje clichématig. Daar komt nog bij dat Audrey nog maar veertien is en toch een behoorlijk heftige verliefdheid doormaakt: dit ontkracht een klein beetje de thematiek over haar persoonlijke groei, en dat is jammer.

Veel wordt echter goed gemaakt door het einde, wanneer Audreys groei naar herstel echt in gang wordt gezet door een ontwikkeling die ze zelf doormaakt en inzichten die ze zelf heeft. Dan is het sowieso erg boeiend om te zien welke ontwikkeling ook de andere personages hebben doorgemaakt, inclusief Linus – die inziet dat Audrey helpen wel wat meer om het lijf heeft dan hij dacht. De twee verhaallijnen in het boek sluiten dan naadloos op elkaar aan, hoewel het eerst wel enigszins verwarrend is wat zich in welke tijdlijn afspeelt. Het is jammer dat er geen antwoord is gegeven op de vraag wat er nu precies is gebeurd waardoor Audrey de stoornis heeft opgelopen, maar aan het einde besef je samen met Audrey dat het antwoord op die vraag er niet toe doet.

Conclusie

Niet te filmen is een boek om van te genieten: het heeft humor, het is aandoenlijk, er zit een sterke opbouw in en de thema’s zijn vernieuwend en de personagesverfrissend. Hier en daar is het ietsjes te sprookjesachtig en een beetje clichématig, maar het is tenslotte een feelgoodroman, dus daar lees je gemakkelijk overheen.

Uitgeverij Moon, bedankt voor het recensie-exemplaar!

Titel: Niet te filmen! (Finding Audrey)
Auteur: Sophie Kinsella
Uitgeverij: Moon
Aantal bladzijden: 280
Verschenen: juli 2015
Genre: young adult roman

Waardering 5


Gerelateerde berichten:


Reacties