Onder de ketchupwolken – Annabel Pitcher

onder Contemporary, Young Adult met 3 reacties op 12 januari 2016

9200000026018595Fictiepad 1 Bath 1 augustus

Beste meneer S. Harris,

Let alstublieft niet op de rode jam linksboven. Het is jam, geen bloed, hoewel ik niet denk dat ik u het verschil daartussen hoef uit te leggen. Het is niet de jam van uw vrouw die de politie op uw schoen aantrof. De jam linksboven komt van mijn boterham. Zelfgemaakte frambozenjam. Door mijn oma gemaakt. Ze is al zeven jaar dood, en het laatste wat ze deed was jam maken. Zo’n beetje. Als je niet let op de weken dat ze in het ziekenhuis lag aan van die hartdingen die pieppiep doen als je geluk hebt, en pie-ie-ie-iep als je pech hebt. Zo klonk het zeven jaar geleden in die ziekenhuiskamer. Pie-ie-ie-ie-ie-iep. Mijn zusje werd een halfjaar later geboren en mijn vader vernoemde haar naar oma: Dorothy Constance. Toen mijn vader uit de rouw was, besloot hij die naam korter te maken.

Eerste indruk

Onder de ketchupwolken was eigenlijk typisch zo’n boek dat ik tegenkwam toen ik op Bol.com zocht naar nog een boek om mijn winkelmandje mee te vullen. Ik kwam het tegen, las dat het ging over een correspondentie met een ter dood veroordeelde gevangene en dat het veel prijzen had gewonnen en klikte het vrij instinctief aan omdat het me een mooi boek leek, zonder er echt gedachten bij te hebben. En eigenlijk is dat ook precies wat het was: een mooi boek, maar zonder dat het echt iets met me deed.

Waar het over gaat

Bijna een jaar nadat er iets verschrikkelijks is gebeurd met iemand van wie ze hield – iets wat haar schuld was – besluit Zoe te gaan schrijven met een Amerikaanse gevangene die ter dood veroordeeld is, omdat ze zich goed kan identificeren met hem en met wat hij gedaan heeft. Ze vertelt hem alles over haar familie, over de ruzie die haar ouders met haar opa hadden, over haar twee zusjes van wie de een doof en de ander opstandig is, over de ruzies die steeds vaker voorkwamen bij haar ouders en uiteraard over haar eigen verliefdheid op twee jongens: degene die haar aandacht geeft en degene van wie ze vanaf het begin zielsveel houdt. Maar stukje bij beetje wordt duidelijk dat er nog veel meer gaande is en dat Zoe het daar allesbehalve makkelijk mee heeft.

Onder de ketchupwolken

Wat ik ervan vond

Dit is één van de weinige boeken waarbij ik niet tijdens het lezen heb bijgehouden wat ik ervan vond, zoals ik normaal doe in de Notities-app op mijn iPad. Wat de reden daarvan is? Tja… eigenlijk deed het boek me gewoon niet heel veel. Het was niet stom en ik verveelde me niet tijdens het lezen, maar het was gewoon niet wauw en er kwamen geen gedachten bij me op over wat ik in de recensie zou schrijven. Eigenlijk is het vooral het soort boek waarvan er dertien in een dozijn zitten: niet heel bijzonder, niet heel vernieuwend of verfrissend. Niet heel indrukwekkend.

Maar… het was wél een leuk boek. Een mooi boek zelfs, en een goed boek. Het is goed geschreven, verveelt nooit en leest fijn en vlot weg: er zitten veel dialogen in en doordat het geschreven is als een briefdagboek – met veel leuke kleine tekeningetjes – ga je er heel snel doorheen. Het idee van een heel kwetsbaar tienermeisje dat gaat schrijven met iemand die niet één, maar twee moorden heeft gepleegd – eentje uit razernij en eentje in koelen bloede – is erg mooi en het is ook heel interessant dat hun band eigenlijk steeds verder groeit. Tegelijkertijd vond ik het jammer dat er nooit wordt gesproken over brieven die deze Stuart aan Zoe schrijft, want dat had echt kunnen zorgen voor een interessante diepere laag.

Vooral de personages in Onder de ketchupwolken maken het tot een leuk boek. Ze zijn enorm kleurrijk, springen vol levenslust van de pagina’s af en ze zijn gewoon heel erg écht. Hun persoonlijkheden zitten vol met leuke details en ze zijn helemaal niet zwart-wit, maar maken juist een onwijs interessante ontwikkeling door. Zo vond ik het erg mooi om de andere kant te zien van Zoe’s moeder, van Dot en van Soph en ook absoluut van Max. En Zoe zelf komt ook heel mooi tot leven als een meisje dat het simpelweg zwaar heeft en het zichzelf ook niet bepaald makkelijk maakt.

Het verhaal zit goed in elkaar: het blijft boeiend en is op geen enkel moment echt voorspelbaar, maar het zijn wel redelijk veel verschillende verhaallijnen met ook behoorlijk wat verschillende thema’s. Daar komt bij dat bijna al deze verhaallijnen een suspense hebben: ze bouwen op naar een ‘’grootse onthulling’’ en die suspense is op zich sterk, maar het zwelt zo aan en schept zulke hoge verwachtingen dat de uiteindelijke climaxen een beetje meh zijn: niet verrassend, niet aangrijpend. Ook geen anticlimax, maar het doet je gewoon niet veel. Het hele verhaal doet je niet veel: wat het precies is weet ik niet, maar het mist toch een stukje bijzonderheid.

Conclusie

Onder de ketchupwolken van Annabel Pitcher is een leuk boek met een mooi verhaal en prettige personages dat lekker leest, maar het is geen boek dat je omver zal blazen. Daar is het gewoon te gewoontjes voor.

Titel: Onder de ketchupwolken (Ketchup Clouds)
Auteur: Annabel Pitcher
Uitgeverij: Moon
Aantal bladzijden: 336
Verschenen: september 2014
Genre: young adult roman
| Goodreads | Bol.com | Auteurssite |

Waardering 3


Gerelateerde berichten:


Reacties