20 september 2016

Schuld – Mel Wallis de Vries

Ze is dood. Geen twijfel mogelijk. Haar grote blauwe ogen staren me verbijsterd aan, alsof ze het zelf ook niet kan geloven. Het spijt me echt dat dit zo moest lopen, denk ik, en ik ga op haar bureaustoel zitten. Ik zou het hierbij kunnen laten. Maar dat doe ik niet. Ik vouw het papiertje dubbel en stop het in mijn broekzak.

19 mei 2016

Waarom is er zo weinig Nederlandse YA?

Tijdens de brainstorm op uitgeverij Moon werd er op een gegeven moment gesproken over waarom er zo weinig van oorsprong Nederlandstalige Young Adults zijn: dat zette mij toen flink aan het denken, want waarom is dat eigenlijk zo? We hebben auteurs als Helen Vreeswijk, Mirjam Mous, Esther Walraven, Buddy Tegenbosch en Jen Minkman, maar er zijn meer jongeren die deze namen niet kennen dan wel: hun boeken zijn lang niet zo populair als het werk van Gayle Forman, Jennifer Niven, …

9 september 2015

Verstrikt – Mel Wallis de Vries

Herinneringen. Ze zijn er wel, maar ik kan ze niet pakken. Als zeepbellen vliegen ze door mijn hoofd. Ongrijpbaar en doorzichtig. Hoe oud ik ben? ik weet het niet. Wat mijn naam is? Een idee. Er zijn wel letters, maar ik kan er geen logisch geheel van maken. Waar ik woon? Misschien in een villa, misschien in een flat. Het voelt alsof mijn hoofd een grabbelton zonder cadeautje is geworden: er zit alleen maar zaagsel in. opeens moet ik giechelen. …

25 augustus 2015

Wreed – Mel Wallis de Vries

Haar goudblonde haren waaieren uit over het kussen. Ze is mooi, zoals ze daar ligt. Bewegingloos. Verstild. Met een huid glanzend en wit als porselein. Ik snuif haar geur op. Een fris, citrusachtig parfum, met een bloemige boventoon. Ik adem nog wat dieper in. en dan ruik ik het, verstopt onder de lagen deodorant en bodylotion. Een zure, verschaalde zweetlucht. Angst is uit haar poriën gesijpeld, net voordat ze het bewustzijn verloor.

28 juli 2015

Vals – Mel Wallis de Vries

Alles is wit. Lichtgevend wit. Ik knipper een paar keer met mijn ogen. Het wit blijft. Wat is er gebeurd? Ben ik dood? Ik weet het niet. Maar ik ben niet bang. Het wit is zo mooi. Ik kan het zelfs voelen. Het is zacht als donsveertjes. Achter me is nog meer wit. Maar het ziet er anders uit. Doffer. Met grijze barstjes. Het lijkt of er daar iets op me wacht. Iets wat ik eerst moet loslaten. Beelden flitsen …