Over het laten liggen van recensie-exemplaren

onder Boekbloggen met 10 reacties op 1 maart 2018

Acht. Dat is het aantal recensie-exemplaren dat momenteel, op het moment van schrijven (21 februari) op mijn TBR-lijst prijkt. Recensie-exemplaren van boeken die afgelopen najaar zijn verschenen, maar sommige ook afgelopen zomer… de stapel is de laatste weken wel aardig uitgedund, omdat ik deze boeken actief aan het lezen ben, maar alsnog is het natuurlijk best veel. Misschien niet veel als je het vergelijkt met de hoeveelheid recensie-exemplaren die echt grote boekbloggers binnen krijgen, maar voor mij is het in ieder geval best veel. Hartstikke tof natuurlijk, want als je zoveel recensieboeken mag ontvangen, is dat toch wel een teken dat je iets goed doet als blogger. Maar er gebeurt toch ergens iets wat een beetje curieus is. Die acht recensie-exemplaren op mijn TBR-lijst, boeken die al maanden geleden zijn verschenen… die liggen al best een tijdje te liggen. Ik laat recensie-exemplaren vaak liggen. Waarom eigenlijk? En is het erg?

Verplichting

Terwijl ik dit schrijf, bespeur ik toch een beetje een soort schaamte bij mezelf. Schaamte om toe te geven dat ik nog recensieboeken van vorig boekenseizoen heb liggen, schaamte om toe te geven dat ik die boeken misschien niet zo snel lees als eigenlijk zou moeten. Schaamte omdat ik op deze manier niet voldoe aan de ongeschreven, stilzwijgende verplichting die ik misschien wel heb tegenover uitgevers. Zij sturen me een boek toe, ben ik dan niet verplicht het binnen afzienbare tijd te lezen en te recenseren? Zij stellen hun vertrouwen in mij als beoordelaar en ook een beetje als promotor, is het dan niet mijn verplichting om hen die beoordeling en promotie te bieden binnen een tijdframe van relevantie? Is het niet eigenlijk een soort taboe om recensie-exemplaren te laten liggen terwijl de uitgevers wachten op je recensie?

Relativeren

Al die vragen kan ik van een heel realistisch antwoord voorzien. Het is een glashard feit dat uitgevers maar zelden een deadline geven voor het plaatsen van de recensie, behalve natuurlijk als het om een blogtour of echt vroege, speciale preview gaat. Er is geen tijdsdruk in het spel, want uitgevers zijn ook leesliefhebbers en weten net zo goed als wij dat lezen met een deadline niet zo heel erg fijn is. Het is ook een glashard feit dat het boek de betaling vormt voor de recensie en dat er dus geen geld mee gemoeid is: tenzij je echt heel groot bent – en zelfs dan eigenlijk niet – is boekbloggen geen werk. Natuurlijk, jouw recensie levert de uitgeverij meer promotie op. En ja, natuurlijk moet je de recensie-exemplaren wel lezen. Maar… eigenlijk is dat de enige voorwaarde. Lezen. En verder? Verder heb je alle vrijheid die je je maar wensen kunt.

In de aandacht blijven

Nog geen enkele keer in mijn hele boekenblogcarrière heb ik meegemaakt dat een uitgeverij me een deadline gaf óf me mailde met de vraag war een recensie bleef, en als ik nu een recensie online heb staan en de link naar de uitgever mail, krijg ik gewoon nog een bedankje terug én soms wordt de recensie ook nog gedeeld op hun sociale media. Ook al is het boek al een aantal maanden oud en de buzz min of meer verdwenen. Ik vraag me überhaupt wel eens af of uitgevers bijhouden naar wie ze allemaal een recensie-exemplaar sturen en of ze daar daadwerkelijk een recensie van terugzien – al zal dat ongetwijfeld ook per uitgever verschillen. Maar hé: ik kan me best voorstellen dat ze ook gewoon nog blij zijn met een latere recensie: juist dat kan er immers voor zorgen dat een boek in de aandacht blijft of extra aandacht krijgt.

Blij met de aandacht

Daarnaast denk ik dat uitgevers het ook gewoon erg belangrijk en fijn vinden om buzz te genereren voor een boek: ze weten hoe belangrijk bloggers tegenwoordig zijn en dat wij misschien ook wel een beetje het lezerspubliek vertegenwoordigen, ze weten dat ze ons bloggers blij maken met recensieboeken en dat wij op onze beurt graag meehelpen om hun boeken de aandacht te geven die ze verdienen. Misschien is het ook wel een blijk van vertrouwen: als ze ons een recensie-exemplaar toezeggen en toesturen, betekent dat dat ze erop vertrouwen en ons misschien wel goed genoeg kennen om te weten dat er een toffe recensie uit zal komen, ongeacht hoe lang we daar over doen. Uitgevers zijn blij met alle aandacht die een boek krijgt, in welke vorm dan ook en wanneer dan ook (zolang we niet wachten tot het boek uit de productie is gehaald).

Leeslust

Maar hoe komt het dan eigenlijk dat ik de recensie-exemplaren die ik ontvang, lang laat liggen? Tja… waar komt het níet door, kun je misschien beter vragen. Lezen is nu eenmaal iets waar je niet altijd zin in of tijd voor hebt, en als ik in een enorm drukke periode zit waarin ik lang doe over een boek, glijden de weken vanzelf voorbij. Het kan ook zijn dat ik andere boeken voorrang wil geven, bijvoorbeeld boeken van een serie, boeken voor school, boeken voor een boekenclub of auteursbezoek… en soms heb ik gewoon geen zin in recensieboeken. Ook dat komt voor: soms wil ik gewoon lezen wat ik wil, kunnen kiezen wat ik wil. Begrijp me niet verkeerd: ik vraag alleen recensie-exemplaren aan als ik echt geïnteresseerd ben in het boek, dat is iets wat vanzelf spreekt. Maar die leeslust kun je nu eenmaal niet dwingen, dat is simpel zat.

Kritischer

En er zijn gewoon zo ontzettend veel boeken! Boeken die ik bij de bieb leen, nieuwe genres die ik wil uitproberen, ebooks, boeken die ik nieuw gekocht heb en waar ik enorm benieuwd naar ben, boeken die al heel lang in mijn kast staan… ik merk ook wel eens dat ik geneigd ben om te veel recensie-exemplaren aan te vragen, waardoor ik het overzicht een beetje kwijtraak – but then again, die grote stapel leert me dan ook om een wat kritischere houding aan te nemen, minder vaak aan te vragen en alleen bij het echte YES-gevoel een mail te sturen. En dan is er natuurlijk nog het feit dat ik ook wel eens – niet vaak, maar een enkele keer – een boek binnen krijg dat ik niet heb aangevraagd: die boeken probeer ik ook gewoon als recensie-exemplaar te zien, maar ze krijgen dan toch minder voorrang.

Ons feestje

Conclusie? Ik denk niet dat het erg is om recensie-exemplaren te laten liggen. Uiteindelijk gaat het er voor mij om dat ik lees wat ik graag wil lezen, dat ik ervan kan genieten en het op mijn tempo en op mijn manier kan doen. Uitgevers begrijpen dat, weten dat: het is niet voor niets dat ze geen deadline of termijn geven. Het enige dat wij bloggers een uitgever verschuldigd zijn als ze ons een recensie-exemplaar toesturen, is een recensie. Dat is de ruil, dat is de deal, dat is het enige. Verder is het ons feestje, onze boekenkast en onze leestijd. Lekker belangrijk als het straks 2022 is voor je recensie online komt.

Aandacht

En even serieus? Ik trek me niet zoveel aan van die acht vetgedrukte titels op mijn TBR-lijst. Waar ik me wel iets van aantrek, is dat ik ze lees, en ook nog een beetje met beleid: van nieuwst binnengekregen naar laatst binnengekregen. Waar ik me ook iets van aantrek, is dat ik er gewoon een mooie recensie van schrijf, en dat ik dit hele fenomeen gebruik om wat minder snel een recensieboek aan te vragen: tenslotte zijn de bibliotheek ne de ebooks er ook nog en lopen de boeken niet weg. Ik denk dat dat het vooral is: de boeken lopen niet weg en de uitgevers in principe ook niet. En als we een uitgever íets verschuldigd zijn, dan is het wel onze onverdeelde aandacht voor het boek dat ze ons met zorg hebben toegestuurd, toch? Wanneer dat dan ook is.

Wat vind jij van het laten liggen van recensie-exemplaren?


Gerelateerde berichten:


Reacties

  • Wat een interessant artikel. Zeker met een kern van waarheid, maar ik voel toch zelf wel een soort druk om eerst de recensie-exemplaren te lezen, voordat ik aan eigen exemplaren begin. Niet dat ik aan dat laatste dan nog veel toekom. 🙂

    • Snap ik wel hoor 🙂 ik doe het tegenwoordig anders: ik zie recensieboeken niet meer als moetjes, maar ook gewoon als boeken die ik heel graag wil lezen! En op die manier geef ik ze dan weer wat meer voorrang. Het is namelijk niet voor niets dat ik een boek aanvraag bij de uitgever, denk ik dan.

  • Ik probeer al een tijdje om bijna tot geen recensie-exemplaren aan te vragen. Daar voel ik een stuk fijner onder, omdat ik die druk zelf ook wel merk. En nu ik dit een tijdje doe ben ik eindelijk uit mijn leesdip die meer dan een jaar heeft geduurd.

    • Ik vraag inderdaad ook niet zo veel meer aan. Ik zie genoeg toffe boeken voorbij komen, maar daar ben ik dan op het moment niet voor in de mood, dus die bewaar ik dan voor het zelf kopen of bij de bieb halen. Alleen boeken die ik écht heel graag NU wil lezen, vraag ik nog aan.

  • Héél herkenbaar dit verhaal! Ik voel me soms ook wel eens schuldig, maar als het bijvoorbeeld druk is op mijn werk vlot het lezen bij mij ook heel langzaam. En als ik één week over één boek doe, en ik heb er acht liggen, dan ben ik al acht weken verder voordat ik alles heb gelezen en gerecenseerd, en in de tussentijd komen ook nog weer nieuwe recensie-exemplaren binnen.

    • Dat dus inderdaad! Het is ook het gevoel dat je de boeken snel moet lezen en niet te lang mag laten liggen, terwijl dat ook weer zonde is om te denken, want je moet gewoon kunnen oppakken wat je wilt, juist als je het druk hebt en toe bent aan wat ontspanning of vermaak met een boek.

  • Hallelujah voor dit artikel! Ik denk dat iedere blogger dit ‘probleem’ vroeg of laat tegenkomt: een stapel recensie exemplaren die je eigenlijk voorrang ‘moet’ geven, maar dit stiekem niet wil omdat je een ander boek wil lezen. Bij mij resulteert dit vaak in het feit dat ik een recensie exemplaar met tegenzin oppak en daar volgt dan soms ook een negatievere recensie uit, omdat ik niet in de stemming was voor dat boek. Daarom heb ik het gevoel van een deadline ook een beetje van me af laten schuiven en ben ik nu vooral aan het lezen wat ik wil. Ik heb nog wel een stapeltje recensie exemplaren liggen, maar die ga ik echt nog wel lezen. En ik heb mezelf ook voorgenomen om veel minder recensie exemplaren aan te vragen, dat helpt ook zeker!

    • Ah, een negatieve recensie omdat je een boek tegen je zin hebt gelezen heb ik gelukkig nog niet meegemaakt, maar dat klinkt wel als een heel realistisch gevaar ervan inderdaad. Zoals jij beschrijft, doe ik het tegenwoordig ook: ik vraag alleen nog boeken aan waar ik echt super-enthousiast over ben en die recensieboeken lees ik dan met het gevoel dat het óók gewoon boeken zijn die ik tof vind en waar ik naar uit kan kijken. Ik probeer bijvoorbeeld niet meer om de meest recente recensie-exemplaren als eerste te lezen of om het af te wisselen met een niet-recensieboek. Ik lees gewoon wat ik wil.

  • Dat hangt er een beetje van af. Als ik een boek in overleg heb ontvangen probeer ik het steeds binnen een bepaalde termijn te recenseren. Ik maakte me vroeger steeds ongerust wanneer het eens wat langer duurde maar heb net als jij nog nooit commentaar gekregen wanneer een recensie wat later verscheen. Boeken die ik zo maar krijg toegestuurd lees ik soms helemaal niet. In mijn ogen heb ik dan immers geen verplichting toe naar een uitgeverij. Als zo’n boek me aanspreekt lees ik het waarschijnlijk wel maar dan wanneer ik er zin in heb.

    • Een boek niet lezen dat je ongevraagd toegestuurd krijgt durf ik nog niet zo goed. Ik wil het wel, want ik heb nu bijvoorbeeld ook een recensieboek liggen dat ik ongevraagd heb gekregen en waar ik eigenlijk niet echt oren naar heb… maar het dan helemaal niet lezen voelt ook weer niet zo goed.