Originaliteit in het New Adult-genre

onder Boekwetenschap met 6 reacties op 24 februari 2016

Ik heb tot nu toe drie New Adults gelezen, en ik zal eerlijk zeggen dat ik van alle drie de boeken heb genoten. Onverminderd van Rebecca Yarros was een prachtige kennismaking met het genre door de sterke thema’s en mooie verhaallijn, Stuk van jou van Sophie Jackson had nog veel mooiere thema’s en in Wacht op mij van J. Lynn kwam vooral de relatie tussen de twee hoofdpersonen mooi tot bloei. Toch heb ik sindsdien niet meer de behoefte gehad om een New Adult op te pakken, terwijl er zoveel boeken in het genre zin die ik nog zou kunnen en ergens zou willen lezen. Wat weerhoudt me ervan? Voorspelbaarheid. Oftewel: het gebrek aan originaliteit.

Na de eerste New Adult ging ik een beetje op internet rondkijken en kwam ik erachter dat deze boeken eigenlijk steeds rond een vaste formule zijn geschreven. Er is een  meestal vrouwelijke hoofdpersoon die al wat ouder is, studeert of werkt en te maken heeft met diepere identiteitsstruggles en onzekerheden die in meer of mindere mate te maken hebben met een groot geheim of een gebeurtenis uit het verleden. En er is natuurlijk een love interest, meestal een jongen die in meer of mindere mate fout of onbereikbaar is en ervoor zorgt dat de relatie erg complex is, maar die relatie helpt de hoofdpersoon wel met haar ontwikkeling.

Zo zit het meestal wel ongeveer in elkaar. Natuurlijk kun je met die struggles en onzekerheden heel veel kanten op, maar het is toch wel wat beperkter dan met het Young Adult-genre. Daarin staat de ontwikkeling van de hoofdpersoon van kind/tiener naar volwassene centraal in combinatie met conflicten in de omgeving. Dan heb je het pas écht over onbegrensde mogelijkheden, want die omgevingsconflicten kunnen echt van alles zijn. Natuurlijk is er ook meestal wel sprake van liefde, maar dat hoeft lang niet altijd: soms gaat het ook of vooral over de echte eigen ontwikkeling. En dan kan het van alles zijn, van oorlog tot homoseksualiteit, van echtscheiding tot een chronische ziekte, van de wereld redden tot magische krachten. In al die tijd dat ik nu YA lees, heb ik nog geen enkele keer het idee gehad dat ik kon voorspellen waar het gehele genre over zal gaan.  Originaliteit is nooit écht een probleem bij auteurs van dit soort boeken, want er zijn altijd nog vernieuwingstechnieken mogelijk.

New Adult originaliteit

Bij New Adult heb ik het idee dat dat anders is, en dat is een beetje wat me ervan weerhoudt om meer van dit soort boeken te lezen. Ik vind het wel mooi om de hoofdpersoon en haar kwellingen te leren kennen en oké, het is ook nooit vervelend om een beetje verliefd te worden op die charmante mannelijke hoofdpersonen. Maar verder is het wel vrij voorspelbaar. Er is altijd een hoop seks en zelfs het verloop van die seksuele relatie kan ik inmiddels voorspellen – van een ‘’dit is niet wat ik wil/niet op deze manier’’-moment tot een ‘’nu is alles goed’-moment. Maar gewoon de hele relatie… de hoofdpersoon houdt de boot af uit zelfbescherming of omdat het incorrect is, ze komen toch nader tot elkaar, ze duwt hem weer weg, ze verandert en komt tot inkeer en dan is alles oké. Beetje kort door de bocht natuurlijk – meestal gebeurt er wel meer, maar dit is toch eigenlijk altijd wel de grote lijn.

En dat vind ik gewoon een beetje jammer. Bij dit genre ben ik juist heel erg geïnteresseerd in de persoonlijkheid en volwassen problemen van de hoofdpersoon, los van de liefde die in boeken altijd als zo ontzettend onmisbaar en afhankelijk makend gepresenteerd wordt. ik wil meer weten over het léven, over de drómen en ambíties van de hoofdpersoon. Dat maakt het genre boeiend voor mij, maar de focus op seks en de relatie maakt dat echt minder leuk.

Binnenkort wil ik beginnen in Misschien ooit van Colleen Hoover en dat lijkt me écht een goede NA omdat de hoofdpersonen daarin niet echt bij elkaar kunnen zijn – hij is al bezet – en ik hoop dat dat iets meer ruimte overlaat voor de andere zaken in het verhaal. We zullen zien.

Hoe denk jij over de voorspelbaarheid en originaliteit van New Adults?


Gerelateerde berichten:


Reacties

  • Je hebt hier wel een punt hoor. Bij romantische boeken heb ik ook vaak datzelfde gevoel. Dat betekent niet dat ik ze niet graag lees. Ik weet immers ook perfect op voorhand dat zo’n boek me enkele ontspannende uren leesplezier zal bezorgen. Het valt echter wel op dat ze vaak eenzelfde stramien volgen dat me wat doet denken aan de opbouw van een romcom. Die films lijken immers ook hetzelfde patroon te volgen.

  • ik ben het zeker met je eens en denk dat ik mede hierdoor niet zo’n fan ben van NA. Wat ik wel een aanrader vind is Black Iris van Leah Raeder, dit boek is absoluut niet voorspelbaar!

  • Aan de ene kant vind ik het wel jammer dat de “formule” meestal hetzelfde is, ik had graag wat meer diversiteit gezien. Aan de andere kant weet je daardoor wel waar je aan toe bent: een paar uurtjes ongestoord zwijmelen. Het heeft dus zijn voor en nadelen en ik merk dat ik daardoor eigenlijk alleen naar een NA grijp is ik zin heb in een romantisch verhaal.

    De geringe diversiteit kan ook komen omdat het een nieuw genre is. Uitgevers willen eerst “de wateren testen.” Kijken of het een genre is waar geld in valt te verdienen. Tot nu toe blijken romans met deze formules het meest succesvol en krijgen dan ook alle aandacht van de uitgevers. Ik hoop dan ook dat in de loop der tijd dat uitgevers ook kijken naar verhalen waarin andere elementen, zoals magie, zijn toegevoegd!

  • Ik denk dat die formule vooral zo hetzelfde lijkt omdat New Adult niet helemaal correct is neergezet op de Nederlandse markt. In principe is NA de leeftijdscategorie na YA, dus heb je binnen NA boeken ook weer allerlei genres. Alleen worden die nog niet echt uitgegeven als NA. (De urban lijn van de fontein is bijvoorbeeld NA Urban fantasy).