Archief van Young Adult

15 juni 2019

Rijk en schrijnend | Ver van de boom – Robin Benway

‘Mijn ouders hebben zoveel boeken over adoptie gelezen, en over geadopteerde kinderen, en over hoe je van je geadopteerde kind moet houden en het moet accepteren, maar ik heb ze nog nooit één boek zien lezen over hun biologische kind, weet je? Ze lezen geen boeken over Lauren. Alleen over mij. Omdat ik anders ben. Ik ben een projéct.’

11 juni 2019

In één ruk uit | 67 seconden – Jason Reynolds

Misschien hoorde hij me nietof nam hij me niet serieus. Dat doen oudere mensen nooit.Proberen altijd te doen alsof wat ik zeg niet waar is.Proberen altijd te doen alsof ik niet meen wat ik zeg.Maar ik meende het wel.Echt.

6 juni 2019

Vernietigend eerlijk | Er is geen vorm waarin ik pas – Erna Sassen

Ik meld me vaak ziek. Daar begon ik mee toen het winter werd en ik steeds moeilijker mijn bed uit kon komen. Ziekmelden. Omfietsen. Weglopen. Afhaken. Bang zijn. Ik geloof echt dat ik het mezelf heb aangeleerd. Bang zijn. vroeger was ik nooit bang. Op school bedoel ik. Nooit bang dat ik iets niet kon of dat iets niet zou lukken en DAT IK DAN DOOR DE MAND ZOU VALLEN.

28 mei 2019

Te plotgestuurd | Niet volgens het script – Jennifer Murgia

De afgelopen twee uur was het onverwachte me in de schoot geworpen. Óf ik was een enorme geluksvogel, óf mijn leven stond op het punt een heel stuk ingewikkelder te worden. Niets leek volgens het normale script te gaan.

23 mei 2019

Bijzonder mooi | Een verre plek vlakbij – Hayley Long

Ondanks ons gedeelde verdriet kwamen Griff en ik nooit echt dicht tot elkaar. Het was alsof de verbinding was verbroken. Hij was alleen in zijn wereld, ik in de mijne en ik wist niet hoe ik hem de hand kon reiken om echt contact te maken. Hij was altijd vlak bij me en toch een miljoen kilometer ver weg. Ik denk dat dat het echte rouwen is: het gevoel dat je helemaal bent afgesneden van iemand van wie je houdt. …

6 april 2019

Zinderend bijzonder | Hoe groot is de liefde – Anna van Praag

En óf ze bestaan, de engelen. Ze wervelen me hoog door de lucht. Ik engelendans door mijn kamer, door de gangen van de universiteit. En nog steeds dat weekend erop in de trein naar mijn ouders toe waar mijn moeder me ontvangt alsof ik terugkom van een wereldreis. ‘Kind, wat zie je er goed uit.’ En ik dans over de trappen en in de zalen van de mooiste bioscoop van Amsterdam waar ik meteen word aangenomen. Overal engelen.

23 februari 2019

Underwhelming | Een bijna eindeloze afstand – Tahereh Mafi

Het maakte niet uit dat ik accentloos Engels sprak. Het maakte niet uit dat ik mensen keer op keer vertelde dat ik hier geboren was, in Amerika, dat Engels mijn eerste taal was, dat mijn neven en nichten in Iran me ermee plaagden dat mijn Perzisch middelmatig was en ik bovendien een wat Amerikaans accent had. Het maakte allemaal niet uit. Iedereen nam aan dat ik uit een ander land kwam en nog maar net van de boot was gestapt. …

9 februari 2019

Huiveringwekkend goed | Vermoorde onschuld – Jennefer Mellink

Eigenlijk ben ik jaloers op haar. Zij gaat over een halfuur weer de vrijheid tegemoet, terwijl ik hier binnen deze kille muren moet blijven. Dan zit ik weer in mijn uppie in mijn cel, mijn lot afwachtend. Zullen ze me erbij naaien? Zal ik hier vervolgens wegrotten? Zal ik worden getreiterd door een medegevangene? Er is niemand die zich druk maakt om mij of vraagt wat ik wil. Voor de politie en de rechter ben ik ‘een zaak’, en voor …

5 februari 2019

Waarom ik besloot Caraval van Stephanie Garber niet uit te lezen

‘Niets wat we doen is veilig. Maar dit is het risico waard. Je hebt hier je hele leven op gewacht. Bij iedere vallende ster heb je een wens gedaan, bij elk schip dat de haven binnenvoer heb je gebeden dat het dat magische schip met de mysterieuze Caraval-spelers zou zijn. Jij wil dit nog liever dan ik.’

15 december 2018

Geen standaard YA-fantasy | Ash Princess – Laura Sebastian

Het laat me echt volledig koud. Ik duw de gedachte gauw weg en begraaf haar heel diep binnen in me, zoals ik altijd doe. Zulke gedachten horen niet bij Thora: ze horen bij de stem. Meestal is het hooguit een fluistering, gemakkelijk te negeren, maar soms klinkt hij luider en vermengt hij zich met mijn stem. Dat zijn de momenten dat ik me in de nesten werk. De stem wurmt zich tussen de gebroken stukjes van me naar buiten.