• slide

    Coming soon: waarom ik Caraval niet uitlas

  • slide

    Coming soon: review Een klein gebaar - Lucy Dillon

  • slide

    Coming soon: review Momenten van geluk - Anne Ostby

  • slide

    Coming soon: review Vermoorde onschuld - Jennefer Mellink

15 juni 2019

Rijk en schrijnend | Ver van de boom – Robin Benway

‘Mijn ouders hebben zoveel boeken over adoptie gelezen, en over geadopteerde kinderen, en over hoe je van je geadopteerde kind moet houden en het moet accepteren, maar ik heb ze nog nooit één boek zien lezen over hun biologische kind, weet je? Ze lezen geen boeken over Lauren. Alleen over mij. Omdat ik anders ben. Ik ben een projéct.’

11 juni 2019

In één ruk uit | 67 seconden – Jason Reynolds

Misschien hoorde hij me nietof nam hij me niet serieus. Dat doen oudere mensen nooit.Proberen altijd te doen alsof wat ik zeg niet waar is.Proberen altijd te doen alsof ik niet meen wat ik zeg.Maar ik meende het wel.Echt.

6 juni 2019

Vernietigend eerlijk | Er is geen vorm waarin ik pas – Erna Sassen

Ik meld me vaak ziek. Daar begon ik mee toen het winter werd en ik steeds moeilijker mijn bed uit kon komen. Ziekmelden. Omfietsen. Weglopen. Afhaken. Bang zijn. Ik geloof echt dat ik het mezelf heb aangeleerd. Bang zijn. vroeger was ik nooit bang. Op school bedoel ik. Nooit bang dat ik iets niet kon of dat iets niet zou lukken en DAT IK DAN DOOR DE MAND ZOU VALLEN.

1 juni 2019

De Nederlandse Jojo Moyes | Soepfactor en andere verhalen – Jackie van Laren

Jackie van Laren debuteerde een aantal jaar geleden met de Q-serie en staat sindsdien wijd en zijd bekend als de koningin van de Nederlandse feelgoodroman: haar Vallen en Opstaan-epos is razend geliefd en haar fleurige zomerboeken verschijnen met de regelmaat van de klok: ze wordt zelfs de Nederlandse Jojo Moyes genoemd. Eerlijk is eerlijk: haar boeken staan al een tijdje te pronken op mijn Goodreads-TBR, maar aan lezen kwam ik door alle veel hoger prijkende titels niet toe. Tot ik …

28 mei 2019

Te plotgestuurd | Niet volgens het script – Jennifer Murgia

De afgelopen twee uur was het onverwachte me in de schoot geworpen. Óf ik was een enorme geluksvogel, óf mijn leven stond op het punt een heel stuk ingewikkelder te worden. Niets leek volgens het normale script te gaan.

23 mei 2019

Bijzonder mooi | Een verre plek vlakbij – Hayley Long

Ondanks ons gedeelde verdriet kwamen Griff en ik nooit echt dicht tot elkaar. Het was alsof de verbinding was verbroken. Hij was alleen in zijn wereld, ik in de mijne en ik wist niet hoe ik hem de hand kon reiken om echt contact te maken. Hij was altijd vlak bij me en toch een miljoen kilometer ver weg. Ik denk dat dat het echte rouwen is: het gevoel dat je helemaal bent afgesneden van iemand van wie je houdt. …

18 mei 2019

Iets te luchtig | Op het slappe koord – Vanessa Gerrits

Uren later verandert zelfs Yms troostende aanwezigheid niets aan het feit dat ik om drie uur ’s nachts alsnog alleen met Mia Miauwsikowska opgekruld aan mijn voeten, mijn tranen afdroog aan Dekentje. De enige twee constanten in mijn leven zijn deze lap stof en voortdurende afwijzing. Je hoeft inderdaad geen Einstein te heten om die twee met elkaar te verbinden.

14 mei 2019

Wonderlijk gewoon | Wonder – R.J. Palacio

Ik weet dat ik geen gewoon kind van tien ben. Oké, ik doe best gewone dingen. Ik eet ijs. Ik fiets. Ik honkbal. Ik heb een Xbox. Die dingen maken me gewoon. Denk ik. En ik voel me ook gewoon. Vanbinnen. Maar ik weet dat gewone kinderen andere gewone kinderen niet zo bang maken dat ze gillend de speelplaats af rennen. Ik weet dat gewone kinderen niet overal waar ze komen worden aangegaapt.

9 mei 2019

Dromerig maar platonisch | Onder de sterren van Montpellier – Marina Folkers

Daar stond ze dan. In haar eentje. In Murviel-lès-Montpellier. Niemand die haar hier kende. Niemand die haar belachelijk kon maken. Zou het waar zijn wat er werd beweerd? Leerde je jezelf beter kennen door alleen te reizen? Zou ze dan over een paar maanden eindelijk weten wat ze met haar leven wilde?

11 april 2019

Heerlijk leesvoer | Van Chanel naar flanel – Marijke Vos

Voor het eerst in dagen, wat zeg ik, weken, voel ik me een beetje rustig worden: hier kan ik voorlopig blijven. De mensen zijn vriendelijk en als het me lukt om oom Charlie te helpen, doe ik ook nog eens wat goeds. Het is sowieso lang geleden dat ik iets nuttigs heb gedaan, bedenk ik me beschaamd en vraag mezelf voor de zoveelste keer af waar het in godsnaam mis is gegaan met me. Ik ga het goedmaken.